Column van Nadia El Amrani (42) in het Lindewijks Dagblad
Twee jaar geleden zat ik op een maandagavond voor het eerst weer in een klaslokaal. Ik was veertig, had drie kinderen en werkte al vijftien jaar als schoonmaker in een ziekenhuis. Mijn collega's vonden het een vreemd idee. 'Waarom zou je nog een diploma halen?' vroeg er een. 'Je hebt toch al werk?'
Dat klopte. Maar ik zag elke dag hoe verpleegkundigen en verzorgenden met patiënten omgingen, en ik wist: dat wil ik ook. Alleen had ik daar een diploma voor nodig, en mijn Nederlands was nog niet goed genoeg voor de opleiding. Dus begon ik met een taalcursus, en een jaar later met de opleiding tot verzorgende, in deeltijd.
Makkelijk was het niet. Ik leerde 's avonds als de kinderen sliepen, en in het weekend ging ik naar de bibliotheek, omdat het thuis te druk was. Soms dacht ik: waar ben ik aan begonnen? Wat me hielp, waren de andere studenten. Bijna niemand was jonger dan dertig, en iedereen had dezelfde problemen: te weinig tijd en te veel vermoeidheid. We maakten een appgroep en hielpen elkaar met huiswerk.
Wat ik vooral heb geleerd, is dat ervaring een voordeel is. Op stage wist ik al hoe een ziekenhuis werkt, en ik was minder zenuwachtig dan de jongere studenten. Mijn leeftijd was dus geen probleem, maar juist een hulp.
Volgende maand doe ik examen. Of ik slaag, weet ik nog niet. Maar ik wil iedereen die twijfelt wel dit zeggen: wacht niet tot het perfecte moment, want dat komt nooit. Vraag bij een school naar de mogelijkheden en zet de eerste stap. Misschien wil uw werkgever zelfs meebetalen; de mijne deed dat ook.